Historia pewnego Runnera

Znalazłam fajny artykuł, ale jest oczywiście po angielsku i na chwilę obecną nie chce mi się go tłumaczyć, bo jestem padnięta i mam odrzut ;) Myślę jednak, że jest to jeden z tych artykułów, które trzeba przeczytać, bo jest to historia z punktu widzenia Bliźniaka, który uciekał, czyli Runnera. Szczególnie polecam zwrócić uwagę na końcówkę, która dokładnie opisuje, co i jak. Dla tych, co śledzą mojego bloga, nie będzie to nic nowego, bo ja już o tym nie raz wspominałam w ten, czy inny sposób.
Jeśli nie znasz angielskiego, to skorzystaj z tłumaczy w necie, które mniej więcej spoko tłumaczą.

The folly of running from love – A Runner Twin Flame perspective

Whether we understand “Twin Souls” as being two souls eternally bound together or one soul inhabiting two bodies, unmistakably they are the One created for us and with us, to help us awaken and remember the Love that we are. The love between the Twin Souls is so potent and so strong that even if we are unaware of our immortal nature as infinite souls, meeting them awakens within us the knowledge that we have known them since the beginning of time.
Our soul, which contains the universe within itself, has the power in a single instant to recognize its true counterpart. While the timing of this life-changing event may be less than ideal from a human point of view, it is nevertheless predestined. When we meet this other aspect of our self in the fish soup of humanity, memories of REAL, unbridled love come rushing back to us, leaving us in awe and amazement of this wondrous person. We are simply swept away by feelings of recognition, belonging, and remembrance, of unconditional love, intimacy, friendship and passion. These feelings originate in the soul and spread like wild fire to the rest of the body. They are like the Sun appearing after a long, hard winter, warming up all the unloved, hidden parts of our heart and soul, covered by eternal ice, never to be rediscovered, always to be kept from the Light. Not only do they melt the ice from around parts of us that even we ourselves can no longer reach, but they breathe new life into a barren landscape and something flourishes. Every moment as we recognize the power of our closeness, not to mention its depth and beauty, we find ourselves blossoming like never before.
The overwhelming feelings that they ignite in us knock us into another dimension. It seems as if the whole Universe, God, has conspired to bring us together. All our feelings of not belonging dissolve in an instant in the most profound home-coming that we have ever known. We wonder at the magic of their touch, at how our minds seem to flow from one source and how somehow we know we are bound to this person, to this soul, eternally. Every day is a blessing and every moment spent together a moment of freedom, completion and joy, where our heart and soul can finally rest and breathe.
This ignition of the soul is as scary and confusing as much as it is amazing and expanding. Our twin is oftentimes the first and only person to ever have accepted and validated us completely; to the darkest corners of our soul – they “get us” at a level no one ever has, or ever will. Our endless soul searching stops as we find ourselves being reflected back by themirror of their soul. As our love for them cracks our heart wide open and the light of our eternal soul shines through, we cannot help but recognise our own infinite beauty and light being reflected back at us in their eyes; leaving us at awe and in love with them and with our own self; for the first time in our lives.
The come-down
Unfortunately more often than not, after an intense stage of togetherness, sometimes referred to as “bubble love”, lasting anything from days, to a couple of weeks or months, our “normal” life seems to catch up with us, perhaps in the form of a relationship we had hoped to leave, pressure from our families, our own need to contain the connection within the rigid definitions of a friend, lover, future husband etc. Our mind, which holds onto memories and pain, has a very hard time comprehending this feeling, or how to deal with it.
As we seek to balance this spiritual connection with our conditioned physical reality, we often find that we are simply not emotionally mature enough to deal with the divine stream of light which our twin unintentionally shines on us, bringing all our deepest secrets and fears onto the surface of our consciousness. We catch glimpses of just how deep an integrity and how radical a trust we are being asked to show to truly be in alignment with who we really are, but because it is all new to us, we feel fear and doubts creep in. As the Love calls all that which is unacknowledged and unloved within us to come forth, we remember the first time love hurt, and just like the fast signal from the brain to the hand to remove your hand from a hot plate, we react by pulling ourselves away.
We want to shut these feelings off because we remember that when we loved in the past we got hurt, whether it was by our parents, siblings or previous lovers. We remember the pain and hopelessness of rejection and abandonment, and suddenly we seek excuses to convince ourselves that this wonderful person is not “our type”, or that somehow they don’t have the “full package”. We doubt their genuine feelings for us, distrust the fact that they seem to love us so much so soon and suspect that they or God may be playing a trick on us. We start to feel like perhaps we are safer in the old paradigm, in our soul numbing but predictable, passable and safe existence.
Sometimes it is the actions of our Twin Soul which give us the excuse not to deal with the source of the actual pain, which is our lack of love and acknowledgement for our OWN pain. Instead of seeing another person in pain trying to deal to the best of their ability with all that rises to the surface, JUST LIKE US, we think they are doing something to hurt, confuse or ignore us. We either feel rejected, or go on a crusade to “fix them” by chasing them, thinking that if they only let us in, we would help them “deal with” it.
Unfortunately as Twin Souls, we cannot look to the other for our own wholeness, just as we cannot fix or fill any lack that comes from our Twin’s denial of love for himself. We become runners when the heart expansion ignited by our love for our Twin exposes all our innocence and vulnerability, and the pain that we have been hiding inside since our earliest childhood rushes to the gates of our heart to be acknowledged and EMBRACED. We do not know what to do with this pain and instead, we think our suffering is being caused by the Twin, and so we categorize, downplay and project our feelings and then in an ultimate hara-kiri motion, deny OUR SELF the acknowledgement of that pain, and ultimately that love.
We seek any distraction under the sun to not feel that pain anymore, and we “hide” it under a mountain of doing. If we find that we cannot hide from the pain, then we hide from the one whom so acutely, without wanting to, reminds us of it by just being him/ herself, because they reflect what is WITHIN US right back at us. This leads to us avoiding contact with the ONE and ONLY person who has seen and loved us for our true self because this requires us to be just that: OUR TRUE SELF. It requires us to look at ALL that we are: the good, the bad and the ugly, and to LOVE AND ACKNOWLEDGE it all.
As the infinite love that we are, our natural state of being is that of unconditional love, acceptance, compassion, forgiveness, gratefulness and patience, but as humans living by our egos, we are made of identities and thoughts of the past. These thoughts tell us: think before you act, be afraid, protect yourself, lie, manipulate, plan for your future security – and the list goes on, and every excuse and every plan is based on fear. All those fearful thoughts and feelings are not ours. They are not real. Nevertheless when we identify with this part of our Self and meet a person who invites us to snap out of it and be authentic, we set up barriers to protect ourselves from feelings, we feel threat where there is opportunity; we feel danger where there is liberation and we see expectations where there is unconditional love & freedom.
So, rather than embracing what arises, we supress even more, and bury our feelings for our Twin deep inside. In reality, all we are really doing is denying ourselves the very love that we crave – and for an instant thought we had found in someone. The truth is, we did find that love and it is REAL and true, but it is not until we can stay centred in it, treating EVERYTHING that arises with unconditional love and acceptance, no matter what, with or without our Twin, that we can ever hope to truly give and receive that love. If we were able to do that to start with, we wouldn’t have any issue with giving our Twin the time or distance they need because we would know that the only reason they act out and the only reason they avoid us, is that they are still working on finding that love within themselves. They are yet to acknowledge their pain as being part of the divine will, there to help them transform and welcome more of the divine into their hearts and lives.
The simple divine rule here is: if we do not love ourselves unconditionally and see our self as worthy of receiving this love and know HOW TO receive this love, then we cannot accept that kind of love from anyone else, and certainly not from our Twin; our brightest mirror. There is nothing the chaser can say or do to make the runner see this; it’s an internal process. The only guarantee is that true love never leaves us, and continues to grow even in separation. The Twins are each other’s perfect energetic mirrors and if one is running, then on some level the other one is also. Even if they don’t seem to be running and may even chase; they are running from something within them that is causing them to act in an unbalanced way. When we chase our twin in order to fix them, then there is something that needs fixing inside us. When we accuse them of denying their feelings for us; what feelings are we denying ourselves? When we claim that they are not being true to themselves; in which ways are we not being true to ourselves? This is not just the ultimate twin flame cliché but the truth: it is NEVER about them and always about YOU.
How and why I became the runner
Like they say, the course of true love never did run smooth, and my own experience, spanning 13 years, is no exception. I have been both a “runner” and a “chaser”, so I can identify with and understand both… When I first ran within months of meeting him, my Twin and I were both trying to leave long-term relationships. He had left his marital home pushed by his spiritual awakening and followed by emotional blackmail and suicide threats from his wife, whereas I was trying to leave my abusive boyfriend for good. The old fears and faces of our co-dependent lives soon caught up with us as his estranged wife announced her visit, causing him to distance himself from me. Suddenly this man, who hung on every word I said, who looked at me like a blind man staring at the sun and who until then could not get enough of me gave me speech about his duties and obligations towards her. When I, in pain and confused, asked where I stood in all this, he told me that we were only ever meant to be friends, and how he valued my friendship and never wanted to lose it; and that the rest was “just a bonus”. He alternated between treating me like the lover I always was to him; and friend-zoning me and accusing me of expecting something off him when it happened.
At the same time my ex was harassing me; often refusing to leave my flat and being physically and mentally abusive in the process. With Twin, we remained in our bubble for as long we could: spending nights talking about all the dreams we shared. One night he turned to me and said “Wouldn’t it be wonderful if we could both wave a magic wand and resolve each other’s problems?”, and boy if it had only been so simple! But how to do this when we were so afraid; of being hurt by our ex-lovers or of them hurting themselves; of all the things within our conditioned existence which screamed at us to come back to our senses, to return to “normality” – how to find the strength under so much pressure?
As his estranged wife arrived in town, I found being his “dear friend” increasingly difficult. His words about this most passionate, expansive, beautiful love being just a “bonus” span in my head and ate away at me. I felt pushed aside and deeply rejected, as the newly discovered “me” now lay on the ground in tatters, feeling utterly confused and unloved. Rising from my heart was the most intense pain, an awareness of him now sharing the very bed, where our souls had only a few nights ago entwined and melded in an explosion of galaxies in the presence of God almighty, with his wife.
I knew that I loved him and wanted him to be happy, and I certainly did not want to be a home wrecker or ruin any chance of him returning to the woman he himself told me he had been hoping to spend the rest of his life with when they met. I knew he wasn’t happy with her but I admitted to myself that perhaps he would always keep running back to her. It dawned on me that he wasn’t as free or available as he had led me to believe. Maybe I was just a past-time while they were going through a rough patch? I felt like SUCH A FOOL to have believed him; but more than anything I was mad at myself for having believed that this kind of love existed for me.
During her visit we continued to work together. It was a bittersweet time where at nights we would take the long way home and sit in the bus with our legs resting against each other. When his wife extended her stay and as our project together was coming to an end, instead of joining me on a trip we had planned to go and visit my family, he decided to travel somewhere else. This just reinforced my idea that he was not serious and that in fact I had just been the “flavour of the month”, always at risk of being tossed aside, never knowing when he would run back to his poor, long-suffering wife. While I was still away he called me and told me he missed me but this did nothing to dispel my fears: I was convinced that since we no longer worked together, I would only ever get crumbs of his time now. I dreaded the moment I would return home and spend 24/7 anticipating his call, only to find him busy with everything and everyone else.
The few weeks that we did not see each other due to being out of town were enough to send me deep into the abyss where all my insecurities surfaced and I found myself with no solid ground to stand on. The divine light and love I had seen in him (and reflected back into me) had flipped my reality upside down, and I had felt this love was the only thing that was REAL. I couldn’t see how I could live without him, since without him there was no life, no love, no me. Who am I if this man who perfectly reflects me is rejects me? Am I so unlovable that even the very reflection of me abandons me? If only I had known that it wasn’t him denying me that love; it was me denying it from myself.
Underneath all the pain that arose were also more noble feelings. I felt like he was not doing right by his soul – and very strongly felt like I could not just watch him choose more suffering without trying to change him. I wanted him to find peace in his heart. If it meant he needed to be with her or someone else, so be it. I did not want to be there trying to affect the outcome – and I knew if I stayed I would have always hoped he would “see the light”. I knew that he had to figure it out himself. So many things went through my mind: rejection and my own feelings of unworthiness being the main things. What hurt perhaps the most was that I was being tormented by the intense emotional pressure & blackmail from my ex-boyfriend and I simply wanted my Twin’s support. But I didn’t get that. This man, who had insisted he would do anything for our friendship simply wasn’t there. If he really did care about me like he said, if he was really such a “close friend”, then where was he? What was stopping him from being there?
If only I had known that he could not be there for me because he was also in pain; because he was under that same pressure; also fearing rejection in the same way, and more than anything, he could not be there for me because he was not there for himself. He distracted himself with travel, projected feelings onto me – and ran, emotionally. It made me want to run to the opposite direction, but faster, and farther. What I didn’t realise was that we weren’t really running from each other, but from the pain and from the issues that arose.
Blocking my Twin
Returning from my holiday, I wish I could say that I gracefully “let go” of my Twin, but by then I was so deep in my own self-denial, thinking he didn’t care about me, that in a horrendous act of indifference I erased him from my life. I hadn’t stopped caring about him and of course I wish I had been more mature about it but I didn’t know what I was doing. More than anything I bolted out of the connection to be freed of the pain; of all the demons I knew I would have to face to be able to love him freely, regardless of whether he loved me back or not. It had nothing to do with him or what he was doing, I see that now. But at the time it was fight or flight; and I flew out of there like a bat out of hell with a 180 degree speed turn. I put him in a corner of my heart, closed the door and threw the keys away. I had nothing to remind me of him; no e-mails, no objects. The one picture I had I shred. I deleted his number from my mobile phone and his e-mail address from my contact list. I even went as far as blocking incoming e-mails from him.
When he soon caught onto the fact that I was avoiding him, he desperately tried to call me, leaving me, in his own words “5,000 messages”. When I’d hear his voice on my voicemail, I erased the messages without listening. I stopped using my mobile phone, the very same phone I had bought just so that he could call me, and changed numbers. When he managed to get through to me on the landline, I did not know what to say. I’d make an excuse and promise to call him back, knowing very well that I wouldn’t. When mutual friends and work colleagues said he was asking about me and wanted to speak to me, I refused to listen. I forbade them from even mentioning his name because it brought up too many emotions I couldn’t deal with. I ended up leaving my job since this was where we had met, because everything reminded me of him and I feared running into him.
To be honest, it didn’t even cross my mind that he could be hurting too. The distance he had put between us, his words about us being just friends, the way I was cast aside when his wife arrived in town were was proof to me that he didn’t care. In fact, I thought I was doing both of us a favour. I couldn’t understand what he wanted from me if I was just a friend, except to play with my feelings and then accuse me of having expectations and run back to his wife. I knew he was trying to reach me but I had no idea just how much since I was blocking any incoming communications from him. I even left my landline unplugged for days at a time just so I didn’t have to keep filtering my calls and go through the stress of hearing his voice. I wanted to see him but felt like for my sanity I couldn’t. When he did get hold of me I told him that I was back with my boyfriend (which I wasn’t – yet).
What does the runner feel
Feeling the intensity of that connection pull away left me feeling like my soul had left my body and the void that appeared within me started to engulf me. I thought that if I just ignored it, it would go away but instead, it threw me into the darkest, most agonising figurative hell, where lost souls whither in agony and pain, where the eternal flames of regret and abandonment lick their burning flesh, and where only God hears them. All the feelings that taunted me, of being unloved, rejected, ashamed, insane and worthless filled my mind. I cried, pleaded and sat in darkness rocking like a nutcase as I felt my heart break in every possible way. Until I met him I had not even believed in God, but I prayed to God like there was no tomorrow; and really for me, there wasn’t. There was only an eternal agony; a never-ending hell where I would burn for all eternity because when I opened myself up to love, all I did was to cause myself and others more pain. I prayed that God would grant me the relief of being able to forget about my Twin Soul, to erase him from my mind completely.
Every time I became aware of yet another call, yet another voicemail from him, I wanted to reach out but it was like being locked in my own self-made prison – and the keys to set me free were gone. More than anything, in the depths of my despair I had wowed to myself that if this all-consuming, infinite love had not been able to liberate me from the old co-dependence and conditioning, then no other love greater than this would ever come. I promised myself I would never ever put myself through something like that again. I would never again try to reach so high, causing me to fall from such height, because if love of such beauty, magnitude and passion could not set me free, then NOTHING in God’s creation could.
Minutes turned into hours, days, weeks and then months. Little by little, I started living again. Meeting my twin had changed me and I realised I could not live the life I had before. I was living from a more authentic place, doing all those things I had always wanted to but had never dared to, fuelled by the dreams me and twin had shared. Eventually I took my boyfriend back, finding comfort in the thought that at least he needed me, had been miserable for weeks, and kept begging me to take him back. He was not perfect but we had a lot of history, and the irony was that he had been a great support to me during my darkest days feeling the loss of my Twin. I reasoned with myself that this is what love is: attachment, taking care of each other, needing each other, compromise. The whole dynamics of my relationship with my boyfriend changed. We were now on the spiritual path together; travelling around the world and he was behaving in a much nicer way towards me because I no longer allowed myself to be bullied. I told myself that this was my place in life; and that I had been a fool to believe that I could meet someone and instantly love them and that it could be something that lasts forever. Such love was only ever a dream.
It was only a couple of years later that I found out that my Twin had left the country about 15 months after I cut contact with him. Little did I know, on that very same month that he left the country I also decided to do the same, after nearly a decade there. Without knowing anything about each other’s whereabouts or movements, we both set off to travel the world at the same time. One morning as I logged onto my emails at a beach café in Thailand, out of the blue waiting for me was an email from him. We were both travelling through the same region. I opened his email and without reading it fully, scrolled all the way down. I went on forever; speaking about our love, of our souls together, of his feelings for me… But it was like a message from another dimension that I couldn’t quite decipher or get my head around. I was hit by a momentary panic, of feeling my intense feelings for him stir somewhere deep inside, and then remembering that I was back with my boyfriend and we had come a long way: things were going really well and I had just started to feel like myself again. We were planning a new life in a new country. So in a panic, I deleted his email, without ever reading it or replying to it. Little did I know that later that year, as we both started our new lives with our old partners in the new country, we had moved to within less than an hour’s drive from each other.
I ran for nearly 3 years until a series of events that deserve to be narrated in a separate post. During this time I rarely thought of my Twin because I wouldn’t allow my mind to wander to him, but I felt him with me most of the time. As I returned to him, I learned that he had loved me all along and always wanted me around regardless of his personal circumstances or demons. He had also gone through his own slice of hell when I disappeared. It was however only years later that I realised that we had BOTH contributed to the imbalance of our energies with our refusal to love and acknowledge whatever arose from the pain our connection brought up in each other.
One thing that all runners share is that they are IN PAIN which they do not acknowledge, and although they do not mean to hurt us, they do not know how to change their behaviour. The runner runs; not because they cannot face you but because they refuse to look at themselves. The runner thinks that by avoiding you he won’t have to face his issues, but no matter how long or far they run, they don’t have a choice. You can’t fight the Universe: what we resist persists. Furthermore, the True love of the Twin Souls is protected and ordained by a higher will, continuing to consume the two twins in separation until eventually they are driven back together. What was once whole will never stop wanting to be whole, and the two souls will never stop trying to reunite no matter how the runner pushes against it.
The runner did not suddenly stop loving you and become another person. More likely, their love for you remains as strong as ever; it’s just that they are still working on loving themselves fully. The Twin Souls must both find the LOVE WITHIN before they can give it to each other. You have to love yourself first, or a relationship between you n the human sense will never work, because you will always keep triggering each other into a vicious circle of pushing and pulling. So, whether they seem to have returned to a life of 3d distractions and other relationships, or cut of all contact with you, or if they are pushing & pulling, the love within them will nevertheless have been ignited. The separation is necessary and often unavoidable, since the physical union takes place through self -love and surrender.
In time, every runner must face a choice: of either living in pain, or returning and facing the deep love, working though the fears of possible rejection and feelings of unworthiness. In the meantime, we must accept that the runner is on a personal journey; and we cannot blame them or make them responsible for what we feel inside. The reasons they have abandoned us most likely have nothing to do with us. Let’s not deny our Twins the space they need to heal or face their demons, and let’s not judge or point out their flaws & weaknesses or to try to control the outcomes.
Instead, let’s see the Twin Flame love as an invitation to get to know & love our Self, to find our own wholeness and to recognize ourselves as a part of the equation. The focus therefore must be internal. Rather than chasing the Runner, let’s work towards our own wholeness, keeping our heart space open for our twin but living full lives, with or without them. When we truly love, we LOVE and ACCEPT our twin just the way they are, without seeking to change them, but rather loving EVERYTHING about them. Only when the past and anything living inside us that is not authentic has been consumed by this love can the pure light of our soul exist peacefully within our two bodies.
Where there is REAL love, there is no room for self; there is ONLY room for love.

Źródło: http://mirror-of-my-soul.com/2015/01/09/the-folly-of-running-from-love-a-runner-twin-flame-perspective/


Gdyby się ktoś zastanawiał, to ŻYJĘ ;) Z psychiką też wszystko w porządku. Przynajmniej moją ;) Od wczoraj non stop analizuję rozmowę z Bliźniakiem. Mam mnóstwo przemyśleń na ten temat. Cały czas po głowie chodzi mi, jak bardzo nielogicznie się zachował. I olśniło mnie dziś, że tak właściwie, on całą odpowiedzialność za to wszystko wziął na siebie. I jeszcze na dodatek mnie przeprosił za to, że go źle zrozumiałam. No na zdrowy rozsądek… to raczej, ja powinnam być tą osobą, która przeprasza. Mimo tego, że owszem, ratował swoje cztery litery, to zachował się ładnie i wręcz rycersko, bo nie pozwolił żeby niewiasta była obarczona czymkolwiek. Baa i jeszcze zaoferował rozmowę w razie wątpliwości. Ewidentnie jest COŚ na rzeczy. Powiedziałam A, więc powiem B. Nie ucieknę przed tym jak tchórz, nie będę się ukrywać, bo niby przed czym? Nie popełniłam żadnego przestępstwa tylko po prostu KOCHAM i chcę żeby moje kochanie odetchnęło pełną piersią, bez obawy przed czymkolwiek.
Nie możemy przed tym uciec, nie możemy tego przerwać, nie możemy się od tego uwolnić. Nie możemy zrobić z tym nic, więc dlaczego nie dać temu skrzydeł, aby leciało beztrosko, wolne od uczucia zamknięcia w klatce. Z tego nie musi być żadnej fizyczności, ani żadnego „i żyli długo i szczęśliwie”. Z tego może być piękna przyjaźń, gdzie dwójka niesamowicie bliskich sobie ludzi, codziennie wspiera się w życiowej drodze.
Ja nie chcę mojego Bliźniaka zamykać w złotej klatce, na której widniałby napis „MÓJ”. Nie chcę mu zabraniać być tym kim chce być. Nie chcę być przeszkodą, czy zbędnym balastem. Nie chcę też żeby żył w poczuciu, że ma wobec mnie jakieś zobowiązania. Bo ich nie ma! Miłość Bliźniaczych Płomieni, to wolna miłość, taka, dzięki której Bliźniaki mogą być sobą i w żaden sposób nie tracą swojej tożsamości. Chciałabym, żeby mój najdroższy właśnie tego był pewien. Żeby wiedział, że może być zawsze taki, jaki jest teraz, że może być tym kim jest teraz, a ja nie będę wszczynać żadnych roszczeń. Chcę dobra i szczęścia dla nas obojga, a nie tułaczki po labiryntach niewypowiedzianych słów, stłamszonych myśli, ukrytych uczuć i poczucia, że „coś musimy”.


Bliźniak przemówił…

Taka sytuacja. Bliźniak do mnie zadzwonił i od progu powiedział, że mnie nie kojarzy. Rozumiecie to? :D NIE KOJARZY MNIE :D Ale gapi się na mnie od ponad roku, mówił mi DZIEŃ DOBRY i rozmawialiśmy dwa razy. Ale nie, nie kojarzy mnie :D Biedny :D
Nie kojarzy mnie, ale powiedział mi gdzie jest i dlaczego i że wraca za kilka dni :D Bo przecież takie rzeczy trzeba mówić ludziom, których się nie kojarzy, prawda? :D Coś jeszcze wspomniał, że bez okularów dobrze nie widzi, a widziałam go w nich może ze trzy razy :D Mówił też, że nie muszę się niczego obawiać z jego strony… No i stwierdziłam, że do niego przyjdę, jak już wróci.
Także widzicie Kochani, Runner pełną gębą :D I teraz przyjdzie mi użerać się z takim :D Jeszcze pewnie mi powie, że jestem wariatką :D Żyć nie umierać :D

Czy mam do niego żal? Hmm, powiem tak – zaskoczył mnie. Zaskoczył mnie tym, że zadzwonił, to raz i że walnął aż taką ściemę, to dwa. Próbuję to wszystko sobie teraz jakoś poukładać, ale łatwo mi nie jest, bo zaszczepił we mnie nutkę pewnego niepokoju, aż do tego stopnia, że zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem się nie pomyliłam, co do tego wszystkiego… I tak myślę, że nie, no NIE. Wiem, co czuję i wiem, co widzę. Wiem to wszystko i żaden „niekojarzący i niedowidzący” osobnik nie będzie mi tego podważał. Nawet jeśli kocham tego osobnika ponad wszystko.

Tak sobie myślę, jak bardzo silna teraz będę musiała być… Jak bardzo cierpliwa będę musiała być… Jak bardzo wyrozumiała będę musiała być… BARDZO.

Porada dla Bliźniaczego Płomienia, który ucieka

Duszyczki moje kochane,
ponieważ już mniej więcej wiemy, jak to jest z tymi naszymi Runnerami (uciekającymi), przetłumaczyłam dla Was fajny artykuł, ale ograniczając się jedynie do porady dla Runnera. Mi samej wiele dało przeczytanie tego, bo dzięki temu bardziej rozumiem nie tylko swój Bliźniaczy Płomień, ale i samą siebie, gdyż jak wiecie, to wszystko jest ze sobą ściśle powiązane. Nie obyło się bez łez w oczach, ale dałam radę :)
Miłego czytania i zrozumienia Runnera Wam życzę :)

Wasza Taryn.

Jeśli przeczytałeś o Runnerze (uciekającym) i zdałeś sobie sprawę, że to Ty, oto porada…

Przestań uciekać

Pierwszą rzeczą, jaką musisz zrobić, serio, to przestać uciekać. Próbowanie uciec od tej sytuacji jedynie rozciąga tą bolesną i dezorientującą fazę (dezorientującą dla Ciebie i bolesną dla Twojego Bliźniaczego Płomienia).

Jeśli postarasz się zrozumieć, co naprawdę się dzieje i zaczniesz współpracować ze swoim partnerem, to będzie to łatwiejsze zarówno dla niej/niego, jak i dla Ciebie.

O tyle o ile irytacja i zdezorientowanie są w to zamieszane, wierz mi, nie są prawdziwe. Ty możesz to widzieć, jako coś znaczącego, ale te rzeczy są niczym, jeśli rozważysz głębię tego świętego związku.
Zrozumiesz wszystko lepiej, gdy osądy (czyli to, co właściwie powoduje irytację i zdezorientowanie) odejdą… tymczasem po prostu postaraj się stanąć z tym twarzą w twarz i przestań od tego uciekać.

I oczywiście to wszystko zniknie… a Ty zostaniesz z perfekcyjnością tej boskiej miłości, bo tak naprawdę o nią w związku Bliźniaczych Płomieni chodzi.

Słuchaj swojego serca

Związek lub połączenie między Bliźniaczymi Płomieniami jest właściwie z natury duchowe. Twój umysł nie musi rozumieć tych rzeczy.
Najlepsza porada, co robić i czego nie robić przyjdzie z Twojego serca…czyli stąd, gdzie mieszka Twoja dusza…

Rób to, co czujesz, że chcesz robić. Idź za głosem z wewnątrz…
Analizowanie spraw zbyt dużo, tak naprawdę Ci nie pomoże w związku Bliźniaczych Płomieni.
Po prostu podążaj za swoimi uczuciami.

Tak, jak było to wytłumaczone w poprzednim artykule, prawdopodobnie jesteś świadom miłości jaką czujesz do swojego Bliźniaczego Płomienia… bo nie ma takiej opcji, że tego nie czujesz, bo tak naprawdę do tego właśnie zostałeś stworzony… do Miłości… i prawdopodobnie po prostu próbujesz zignorować to uczucie, bo Twój umysł mówi Ci, że to nie wypali… To co Twój umysł wie i mówi Ci, jest na podstawie doświadczeń z obecnej inkarnacji. Wierz mi, Twój umysł nie ma bladego pojęcia, o co chodzi w związku Bliźniaczych Płomieni… nie wie, co działo się między Wami przez te tysiące lat… i dlatego będzie mówić Ci co robić, na podstawie tego, czego doświadczyłeś w tym życiu… co oczywiście działałoby w każdym innym normalnym związku, ale nie w tym.

Sugerowanie się logiką nigdy nie jest dobrym pomysłem, gdy jesteś w związku Bliźniaczych Płomieni. Po prostu podążaj za sercem. Rób to co czujesz.

Uwierz, że to jest PRAWDZIWE

Ktoś faktycznie stworzony dla Ciebie… to wydaje się być nieprawdopodobne na pierwszy rzut oka, bo pewnie nigdy czegoś takiego nie widziałeś, ani nie słyszałeś o takim czymś wcześniej.
Wiedz, że jest do duchowa prawda, do której świat się przebudza.
O Bliźniaczych Płomieniach pisano teksty już tysiąc lat temu. Poszukaj sobie tego, jeśli chcesz.
To po prostu nie było czymś powszechnym, aż do teraz, a większość ludzi nie była tego świadoma. Teraz, gdy świat wkracza w Erę Wodnika, wiele Bliźniaczych Płomieni wraca do siebie… tak jak Wy :)

Tak, są jeszcze jakieś małe sprawy, czy problemy do opanowania, ale gdy tylko przez to przebrniesz, tam jest miłość… I tylko miłość… Bezgraniczna, Wieczna Miłość…

I jeśli już zdałeś sobie sprawę, co się dzieje…
Mówię Ci, nie trać ani jednego dnia…
Przez cały ten czas, gdy Ty uciekałeś, Twoja miłość była pogrążona w bólu…
największym bólu na świecie, przez to, że byliście rozdzieleni…
A wiedząc to wszystko i nadal nie być zdolnym do zrobienia z tym czegoś… i czuć największą intensywność tej najświętszej miłości, nie mogąc jej wyrazić… to są takie rzeczy, których tak naprawdę nie określą nigdy żadne słowa…
I to jest emocjonalnie intensywne… i jakże bardzo bolesne… szczególnie dla kobiet, które są bardziej wrażliwe niż mężczyźni…
Wiem, bo przez to przechodziłam… i wiem, jak budziłam się każdego dnia, czekając aż to wszystko się skończy… po prostu czekając na powrót mojego Runnera…
Ciesz się, że właśnie to zrozumiałeś…
I po prostu idź po nią (lub niego)…
Jestem przekonana, że ona/on już nie mogą się doczekać, aby być w Twoich ramionach… :)


Mój Ty „uciekinierze”

Piątek, prawie 23.00, a Ty pracą pochłonięty…
Dobrze wiesz, że nie tędy droga, ale jeśli na tą chwilę czujesz, że tego potrzebujesz – OK. Uciekaj w pracę, zajmuj się wszystkim, co pozwoli Ci odetchnąć i odpocząć… ode mnie…
Szkoda tylko, że gdy będziesz leżał sam w łóżku, wszystko wróci do Ciebie jak boomerang.
Ja Cię i tak kocham i kochać będę.
I czekam na Ciebie.

Punkt widzenia Runnera, czyli Bliźniaka, który ucieka

Drodzy, wiem co ja obecnie przechodzę, z czym się zmagam, z czym walczę, dlatego postanowiłam coś dla Was, DLA NAS, przetłumaczyć. Jeszcze do tej pory mam łzy w oczach i wypieki na twarzy. Być może to otworzyło coś we mnie, coś co pomoże mi w najbliższej przyszłości.
Jest to artykuł o tym co czuje Runner, czyli ten Bliźniak, który od nas ucieka. Mam nadzieję, że da Wam to do myślenia, tak jak i mi dało.

Miłego czytania :-)
Wasza Taryn.

Punkt widzenia Runnera

Podobieństwa są takie same, jeśli chodzi o uczucia. Runner („uciekający”) doświadcza takich samych szczerych uczuć i również stale myśli o swojej prawdziwej miłości, ale złość również odgrywa tutaj swoją rolę: ich spokój i cisza zostają im odebrane. A jeśli niepokój i/lub utrata kontroli są w to zamieszane, Runner robi w tył zwrot.

Także, Runner wolałby nie mieć nic niż poddać się miłości. Intensywne uczucia zdecydowanie są obecne, ale słowa takie jak: miłość, związek, zaangażowanie, obowiązki oraz zwroty takie jak „chcę Cię zobaczyć” lub „tęsknię za Tobą” powodują, że Runner wpada w osłupienie z przerażenia. Ucieczka albo odwrót jest jego jedynym (do pomyślenia) rozwiązaniem.

Strach dręczy uczucia i ucisza miłość. I to sprawia, że jest sfrustrowany aż do szpiku kości. Widzisz, nawet Runner nie chciałby nic więcej, jak być z Tobą (tym świadomym), aby doświadczyć tej jedności – fizycznie. Ale jak tylko decyduje się wsiąść do samochodu (aby faktycznie jechać i zobaczyć się z Tobą), za pięć minut, krótko mówiąc, jednak zawracają. Dają po hamulcach. Chęć zahamowania przezwycięża chęć dodania gazu.

Spontaniczne randki nie są możliwe, bo spowodują, że zjeży mu się każdy włosek na karku, ponieważ nie będzie zdolny do przygotowania się do tego mentalnie. Randka musi być ogłoszona z wyprzedzeniem i odbędzie się jedynie wtedy, gdy on w 100% będzie skoncentrowany na swojej sile (pryszcz, bolące gardło albo kiepska fryzura spowodują, że on ją natychmiast odwoła).

Frustracja, strach i gniew, to jest to, co Runner czuje. A tak nawiasem mówiąc, jest również wściekły na swoją prawdziwą miłość, bo tak naprawdę to wszystko, to jej wina. „Ja chcę spokoju i ciszy!” (to właśnie w myślach krzyczy Runner).

Uczucie „PRAGNIENIA”, ale nie wiedząc JAK i KIEDY doprowadza ich do szaleństwa. Sprawia, że są wściekli i smutni.

Runnersi cierpią, bo wiedzą, że nie mają wyjścia. Wiedzą, że okłamują siebie samych. Nie widzą wyjścia zwyczajnie dlatego, że prawda MUSI BYĆ kłamstwem.

On kocha Cię z całego swojego serca, ale naprawdę nie ma pojęcia co robić. Runnersi tak trzymają się swojego życia, bo jest dla nich jasne; rozpoznawalne, rozsądne i znośne. Wszystko co wychodzi poza tą bezpieczną ramkę jest „nie do przerobienia” a codzienne troski takie jak praca, utrzymanie rodziny (itd.) są bezpieczne. To w tym wszystkim Runner odpoczywa od swoich myśli, czyli od Ciebie. Aczkolwiek w trakcie tych codziennych trosk jego prawdziwa miłość przejmuje kontrolę. Więc nawet Ty, ten świadomy, jesteś w jego myślach 24/7.

Runner marzy o Tobie, więc ciągle się z Tobą łączy. Ale potem nagle się przebudza i krzyczy: „odejdź” albo „ja tego nie chcę” i całkowicie rzuca się w wir pracy (na przykład), bo chce się Ciebie „pozbyć”.

Strach i złość tworzą okazję do tego, aby uderzyć Cię tam, gdzie najbardziej boli. Im mocniej, tym wyraźniej. Tak naprawdę nie chce Cię stracić, chce tylko SPOKOJU i CISZY. A jedynym sposobem, aby to osiągnąć, jest odepchnięcie Cię, z całych jego sił. Potem żałuje swoich działań, ale cóż… na nic się zda cofnięcie tego. Ponieważ wtedy na nowo zaczyna się efekt lustra (ten świadomy określa swoje granice).

W skrócie, Runner codziennie zostaje zalewany poczuciem wstydu, niepewności, frustracji, strachu (przed niepowodzeniem). Chce ciszy, ciszy i jeszcze raz ciszy, a z drugiej strony tęskni za tobą intensywnie.

Właściwie Runner chciałby kochać się z Tobą w każdej chwili każdego dnia, ale branie odpowiedzialności za związek (tak zwane zaangażowanie się) poddając się miłości? NIE MA MOWY, to nie jest bezpieczne.

Jak Runner myśli? „Wolałbym skoczyć ze spadochronem z samolotu, niż uwierzyć mojej prawdziwej miłości.

To wszystko jest bardzo skomplikowane, ale jestem wdzięczna, że teraz jestem w stanie lepiej zrozumieć tą dynamikę Runnera.

Poniżej znajdziecie wpis z bloga, osobistą opowieść z punktu widzenia Runnera. Bardzo interesujące!

Namaste, Caroline.

Punkt widzenia Runnera:
„Druga połówka (świadomego Bliźniaka).
Ta strona rzadko zostaje ujawniana, bo ja -jako Runner- wolę się nie otwierać. Ostatecznie ci świadomi są w tym o wiele lepsi.

Dla mnie, Runnera, ten proces jest tak samo skomplikowany, jak dla Ciebie, tego świadomego, z tą różnicą, że to my Runnersi powodujemy smutek, to my powinniśmy być obwiniani za odpychanie i przyciąganie, ale na to wszystko sprowadzają się ogromne pokłady smutku i strachu.

Moment naszego pierwszego spotkania uderza w nas jak kometa: ktoś wkracza w Twoją strefę komfortu, tak po prostu. I to wszystko właściwie wtedy się zaczyna.

Na początku czujemy się szczęśliwi, zakochani tak bardzo, jak nigdy w życiu. Przyciąganie jest ogromne, magnetyczne. Jakby rakieta wystrzelona prosto w nasze serce: wlatuje a eksplozja jest przeogromna. Twój cały świat wywraca się do góry nogami. Jesteś oderwany od swojej struktury, aby rozwijać swoje granice: i rozwijacie je razem.

Świadomy Bliźniak czuje się komfortowo i „powraca do domu” po długiej podróży poszukiwań. A dla Runnera właśnie wtedy zaczyna się walka. Wszystkie zmysły są zaalarmowane: „Kto to jest, co to jest i czego ta osoba chce? Zaangażowania? Ustatkowania się? ” , ale to posuwa się za daleko!

Kiedy pojawia się zaangażowanie, Runner chce się uwolnić. To go dławi, dusi go. Jest wyciągnięty ze swojej strefy komfortu w taki sposób, że po prostu nie ma innej opcji, jak odepchnąć świadomego Bliźniaka, daleko od jego systemu, daleko od jego świata.

Jako Runner, stajesz się świadom swego strachu: ona przytłacza Cię jej miłością, a jako Runner, Ty nie jesteś na to gotowy.

Ale tak łatwo nie odpychasz kogoś kto kocha Cię tak bardzo. Jako Runner zaczynasz naciskać, kopać, próbując znaleźć słabe punkty i skrzywdzić! Wszystko, aby tylko wyłamanie się wydawało się łatwiejsze, bo w głębi serca wiesz, że kochasz ją bezwarunkowo. Ale uczucie dławienia się i duszenia się nie jest fajne, więc łatwiej jest osłabić ją i odepchnąć.

Ona okazuje emocje, brak zrozumienia, a Ciebie jako Runnera to złości wścieka. „Dlaczego ona nie rozumie, że chcę być zostawiony sam?” Bo właśnie to jest to, czego chcesz jako Runner: odpoczynku, ogarnięcia swojego mózgu i powrotu do swojej struktury. Chcesz wrócić do swojego własnego kokona.

To jest połączone z uczuciami rozpaczy i samotności, bo wiesz, że krzywdzisz ją, wiesz, że pozostawiasz ją w niedoli i desperacji.

W tym procesie beznadziejność przewyższa pełną miłość. Jako Runner wątpisz w swojego Bliźniaka. Cała ta adoracja i miłość, czy to jest w ogóle szczere? A dokładnie te same uczucia zawładnęły Runnerem. Z niego także wylewa się miłość i adoracja, ale woli to ukryć niż się temu poddać.

Runnersi walczą sami ze sobą. I jest to prawdziwa bitwa, gdzie Runner walczy tak samo bardzo, jak jego prawdziwa miłość. On nie narzeka, on stoi z wysoko podniesioną głową i zachowuje się, jakby mu nie zależało, jakby nic mu to nie robiło. Podczas, gdy w środku czuje głęboko ranę. Więc Runner również czuje jakby coś mu amputowano i jakby był zagubiony.

Czując się wyczerpany i bez energii, Runner obwinia za wszystko świadomego Bliźniaka, bo tak jest łatwiej. Lepiej być złym na kogoś niż na siebie samego.

Jako Runner unikasz konfrontacji. Bo jest tam ten magnez i nic nie byłoby piękniejsze niż zjednoczenie. To Cię uzupełni, sprawi, że będziesz perfekcyjnie szczęśliwy, ale trudno się trzymać tego uczucia. Nieważne jak okrutne to jest! Więc uciekasz od konfrontacji, bo boisz się spojrzeć sobie w oczy i poczuć wszystko to, co ona czuje. Dosłownie.

Nigdy nie zapominaj, że Twoje serce bije również w sercu Runnera. Wiedz, że on wie i rozpoznaje każdy milimetr Ciebie. Widuje Cię w wizjach i kocha Cię. Ale on po prostu uwielbia swoją strefę komfortu, tak zaufaną, dlatego tak trudno mu z niej wyjść.”